Een
onbekende pas, nog nooit door Nederlanders
gereden, brengt ons in de Nubra vallei. Een
fantastische rit naar bijna 5400 meter hoogte
door misschien wel het meest geïsoleerd
liggende stukje Ladakh. Hier kom je niemand meer
tegen anders dan een herder die verbaast opkijkt
wanneer 9 Enfields hem passeren. De weidsheid
van de nauwelijks bezochte Nubra vallei is
overweldigend. Zandduinen, moerassen, kamelen en
de uitlopers van de Karakoram domineren hier het
landschap.
Het Indiase verkeer lijkt op het eerste gezicht
chaotisch en zonder verkeersregels. Toch valt
dit ontzettend mee ook al maakt alles en
iedereen gebruik van de weg. Dzo's ( een
kruising tussen een koe en een yak) vinden de
weg een aangename plek om op te liggen herkauwen
en gaan echt niet opzij als wij aan komen
rijden. Zo ook apen, geiten en soms een
verdwaalde kameel. De vooraf gevreesde
truckchauffeurs blijken een gentleman in het
verkeer te zijn. Tegenliggers wijken voor ons
uit en een handgebaar geeft aan dat er ruimte is
om te passeren of in te voegen. Is in Nederland
wel eens anders.
Na afloop van de Ladakh Motor Challenge merkte
een deelnemer op dat rijervaring eigenlijk
helemaal niet belangrijk is. -
Het gaat er helemaal niet om of je veel
rijervaring hebt, iedereen die durft te rijden,
ook als het asfalt ophoudt, kan dit. Ik heb
genoten, van het rijden op de Enfield en van het
landschap, van de belevenissen onderweg -
aldus een deelnemer. |
|
 |
|
