Waar wij over rotsen klauteren om enkeldiep ijswater te mijden, banjeren onze dragers er dwars doorheen op hun oude, lekke bergschoenen. Keihard zijn die jongens. Dit is een tocht voor de liefhebber van stevige trektochten, die zich niet laat afschrikken door wat
kou en de majestueuze eenzaamheid van de Himalaya. 

Zanskar behoort tot de meest geïsoleerde delen van de Indiase Himalaya. In de winter kun je er eigenlijk niet komen want het enige weggetje ernaartoe ligt onder een dik pak sneeuw. Het alternatief zijn de eeuwenoude voetpaden die over de Zanskarketen lopen. Maar daar ligt nog meer sneeuw en de locals proberen het niet eens. Maar als het wekenlang keihard gevroren heeft, zien de Zanskari een nieuwe mogelijkheid: het ijs van de Zanskar rivier. Deze woeste rivier – formaat IJssel – baant zich een weg door een smalle kloof van Zanskar naar Ladakh.  Wij gaan de andere kant op, stroomopwaarts, en lopen, glijden, glibberen en schuiven naar Zanskar, richting Padum. Dagenlang trekken we over het ijs. Langs de wanden van de kloof hebben bronnen enorme blauwwitte ijsbloemen gevormd. Het ijs van de rivier is alles behalve saai. Soms is het een smalle rand van dik ijs, waar de rivier zich in het midden doorheen perst. Soms is de hele rivier bedekt met een spiegelgladde laag. Het ijs is overal anders en kan binnen enkele uren veranderen. Als we pech hebben, stroomt de rivier het ijs op en moeten we stukken over de rotsen klauteren. Kortom: Het ijs, de rivier en het landschap kan van uur tot uur veranderen.

Na vijf of zes dagen lopen bereiken we een dorpje waar we een rustdag nemen. We slapen dan in een traditionele Zanskari boerderij. Geen luxe maar wel een klein kacheltje en wat extra waswater.